آیت الله محمدباقر باقری کنی

 آيت الله محمدباقر (مهدی) باقری کنی در سال 1305 در روستای کن از توابع تهران پا به جهان هستی نهاد. وی که به هوش و استعداد فراوان شهره بود، پس از گذران تحصيلات ابتدایی به همراه برادر کوچکتر خود، آيت الله محمدرضا مهدوی کنی، عزم تحصيل علوم دينی کرد و در حوزه علميه مرحوم آيت الله برهان در مسجد لرزاده تهران مشغول به تحصيل شد و بهره‌های بسياری در مسائل علمی و فضائل اخلاقی از آن بزرگوار برد و با وجود اينکه در بدو شروع تحصيل قدری از همسالان خود عقب‌تر بود، با تلاش و هوش فراوان ظرف مدت کوتاهی خود را به آنها رساند. در سال 1327 به قم رفت و در دروس سطح از محضر حضرات آيات حاج شيخ عبدالجواد سده‌اي (جبل عاملي)، شهيد صدوقي، سلطاني، مجاهدي استفاده کرد.

وی که از شاگردان مبرز درس خارج آيت الله بروجردی و امام خمينی ره بود، علاوه بر فقه و اصول، در فلسفه و تفسير سال‌ها ازدرس‌های علامه طباطبایی بهره برد و در قزوين و تهران در درس‌های اسفار آيت الله سيد ابوالحسن رفيعی قزوينی حاضر می‌شد.

او همواره با استاد خود حضرت امام خمينی ره همراه و همدل بود و در خرداد 42 به همراه تعدادی از طلاب حوزه علميه قم دستگير شد و به زندان ستمشاهی افتاد. در طی سال‌های پس از انقلاب اسلامی نيز بر اساس احساس تکليف شرعی با وجود اينکه چندان تمايلی به پست و شهرت نداشت، حضور پررنگ و مؤثری در صحنه داشت. قائم مقامی سرپرست کميته‌های انقلاب اسلامی و معاونت وزير کشور در زمان رياست برادرش آيت الله مهدوی کنی، نشان از حضور در صحنه و شخصيت مورد اطمينان و ارزشمند ايشان است. ايشان در دور اول و دوم مجلس خبرگان رهبری (دوره انتخاب حضرت ‌آيت الله خامنه‌ای دام ظله العالي به رهبری) نماينده مردم تهران بود و هم‌اکنون نيز از سوی مردم استان تهران در مجلس چهارم خبرگان رهبری نماينده است.

ايشان از ابتدای تأسيس دانشگاه امام صادق عليه السلام تا کنون به عنوان عضو هيأت علمی و قائم مقام دانشگاه مشغول به فعاليت هستند. شخصيت علمی و اخلاقی ايشان در ميان دانشجويان، کارکنان و اساتيد زبانزد است و ايشان را به محل مراجعه برای رفع مسائل علمی، اخلاقی و دينی بدل کرده است.